kerk aan de eettafel

Sinds een aantal weken houden wij op zondagochtend `kerk aan de eettafel’ met ons gezin, vanuit het motto: `kerk begint bij jezelf’. We zingen wat liederen met elkaar, lezen een verhaal uit de (kinder)bijbel en praten daar over door en we bidden samen.

In het begin leverde het veel weerstand op bij de kinderen. Laura (bijna 8) heeft een heel arsenaal aan protesthoudingen ontwikkeld om te kijken hoe we er op reageren, en haar broertje Eljah is het natuurlijk altijd met haar eens. Vechten tegen de bierkaai leek het, maar na een paar weken lijkt het tij nu gekeerd. We hebben hen uitgelegd wat we doen en waarom en ook hebben we ze verteld dat we willen dat zij er bij zijn (ze hoeven niet persé mee te doen, maar ze moeten dan wel stil zijn); daarom krijgen ze wel een standje als ze de boel proberen te verstoren, maar we sturen ze niet weg. Deze duidelijke aanpak begint zijn vruchten af te werpen, getuige de volgende scène:

We zitten aan tafel voor het eten, waarbij ook een vriendin is uitgenodigd. Zij komt net uit de kerkdienst waar ze is geweest en vertelt hoe het was. Zegt Laura ineens: `wij hebben thuis kerk’, en ze legt even fijntjes uit hoe dat er dan aan toe gaat. Vervolgens voegt ze eraan toe: `en we hopen dat er binnenkort meer mensen bij komen!’
We vroegen ons even af of het wel overkwam wat we deden, maar die twijfel is nu definitief verleden tijd…
(NB: het kind op de foto is niet een van onze kinderen)